Rozen

Zoals beloofd, zal ik nu vertellen over mijn passie voor rozenserviezen.
                           

Passie is misschien wel een tikkeltje overdreven. Dat woord is, wat mij betreft, voorbehouden aan de liefde van mens tot mens.
Een tic, is misschien een beter woord, maar dat klinkt dan gelijk weer zo medisch en alsof er een remedie voor nodig is - de man waar ik mijn passie op richt, zoekt al jaren naar een remedie, maar heeft het ondertussen opgegeven en gewoon geaccepteerd!
Enfin, laat ik het er maar op houden, dat die bloemenmotiefjes me een aangenaam gevoel bezorgen.

Op vrij jonge leeftijd had ik al veel belangstelling voor oude kommen, borden, schalen enzovoort.
De witten en crèmekleurige van Petrus Regout en Boch spraken mij aan vanwege hun eenvoud.
Later kwamen daar de blauwwitte serviezen uit Frankrijk en Belgie bij (Boch, St Amand,
Sarregumines, Luneville en Badonviller).

De roosje konden mij niet boeien, ik vond ze te tuttig en kitscherig.
Totdat ik van het merk Chodies (Polen) een melkkan tegenkwam, die mij erg aansprak.

Ik heb het gekocht, maar eenmaal thuis, ontstond het volgende probleem: ik vond het dan wel mooi, maar moest ik dit specifieke kannetje inpassen tussen mijn overige verzamelingen, het stond nergens naar mijn zin.
Dus belandde het in een hoekje achteraf, weggedrukt als een soort muurbloempje.
En dan gebeurt het natuurlijk, dat je ineens tegen het theepotje aanloopt - figuurlijk welteverstaan.
Wat te doen? Ik had al het probleem (zwaar woord, problemen hebben betrekking op mensen, zeker niet op dit soort hebbedingetjes) om het kannetje goed tot z’n recht te laten komen, dus wat te doen. Welnu, ik heb het toch maar gekocht!

Ik heb het met de roze pastellen van Boch en Regout gecombineerd en het stond werkelijk prachtig, hoewel mier en mierzoet.
Dan ben ik zo eentje die het dan juist nog zoeter maakt en heb gedeelten van ons huis knalroze geschilderd.
Die combi met de roosjes doet het prima en ziet er toch heel eigentijds uit.
Ja…, en toen was het hek van de dam, ik had er weer een tic bij!

Het blijft vreemd.
Eerst was ik verrukt, als ik weer een stukje van het servies had bemachtigd.
Tot op een dag, ik een kompleet servies van dit spul kon kopen, voor een appel en een ei.
Het was gewoon ‘too much’, niet financieel, maar alles zo bij elkaar te zien.
De kick van elke keer weer een onderdeeltje is veel leuker.
De kannen en bekers, thee en koffiepotten staan nu tussen de pastellen en daar heb ik het bij gelaten.

Inmiddels zijn er nu Belgische rozengenoten bij gekomen.

Die vind ik nog mooier, maar het mag niet te veel van het goede worden.
Ik hoef er echt niet het hele servies van te hebben.
Veel ervan heb ik verkregen via de website van Nydia: www.debrocanterozentuin.nl
Een website met alleen maar rozenserviezen en verwante artikelen, voor liefhebbers zeer de moeite waard!

Hetzelfde bestaat ook van Regout en dan heet het Amor.
Hoe de Belgen heten weet ik eigenlijk niet.
Mocht iemand het weten, dan verneem ik het graag.    

Daarnaast kwam ik er achter dat ze in Frankrijk ook prachtige rozenserviezen hadden van Badonville en Luneviller.
Die zijn prachtig, door hun eenvoud, sjabloon en spuittechnieken.
     

Om nu van zo’n rozen servies te eten, vind ik helemaal niets.
Op de gedekte tafel, vind ik een servies met motief, hoe mooi ook, vaak veel te druk en tuttig.
Dan vind ik hetgeen op het servies ligt belangrijker.
Een stoere steak op een zoet roosje, dat slaat helemaal nergens op.

Mijn dagelijkse servies bestaat uit de pastelrandjes van Boch.
En om het speciaal te maken, gebruik ik bij de toetjes dan wel een pastelletje met roosje!   

Ach eigenlijk word ik af en toe helemaal gek van mezelf.
Telkens vind ik wel weer iets, waar ik dan weer meer van wil en hoekjes kan maken.
Kennen jullie dat gevoel?
Je loopt op een markt, en ineens zie je HET staan, je moet het hebben, je hart begint sneller te kloppen en ondanks dat het object er waarschijnlijk al de hele morgen staat, wil je er wel naar toe rennen. Iedereen aan de kant! Ik wil het, ik wil het, ik wil het…, belachelijk he?

Je zou kunnen zeggen: het houd je van de straat, maar, ha, ha, ha, dat is dus niet zo, ik ben altijd op pad, voor jullie, maar natuurlijk ook voor mezelf, om elke keer weer iets gezelligs te zoeken, liefst tegen lieve prijsjes.
Maar je weet hoe het gaat met verzamelen: het begint met een koopje en het eindigt met ‘het is wel duur, maar dit is nu net wat ontbreekt’, dus u raadt het al, kopen die hap!

Ik ga niet beloven waar mijn volgende verhaaltje over gaat, dat borrelt vanzelf wel naar boven. Wel wil ik graag kwijt enorm veel leuke reacties te hebben gehad op mijn site.
Dank daarvoor, ik geniet er enorm van.
Heel af en toe, doet de site het even niet en ik zou bij Joost niet weten waar dat aan ligt.
Gelukkig heb ik een lieve, aardige webbuilder (heet dat zo?), die het euvel altijd weer weet op te lossen.

Soms heel snel, soms is hij niet zo goed te bereiken en dan duurt het wat langer, maar het komt elke keer weer goed en ik ververs bijna dagelijks.
Veel plezier bij het bekijken en jullie kunnen altijd mailen!

En…, een hele fijne zomer, met fijne bezoekjes aan vlooienmarkten en brocantes!

Jettie.